شهریار ستون ماندگار ادبیات کلاسیک ایران
محمدرضا احمدی در گفتگو با خبرنگار گروه فرهنگی پایگاه خبری تحلیلی «موجرسا»؛ گفت: ادبیات ایران بدون نامهایی چون فردوسی، سعدی، حافظ و شهریار، بخش مهمی از هویت و اعتبار خود را از دست میدهد.
بیشتر بخوانید
وی با بیان اینکه شعر کلاسیک همچنان ظرفیتهای گستردهای برای ارتباط با مخاطب دارد، افزود: پس از ظهور شعر نو و جریانهای جدید ادبی، شعر کلاسیک از میان نرفت و جایگاه خود را حفظ کرد؛ زیرا وزن، قافیه، موسیقی کلمات و ساختار ویژه آن، ظرفیتهاییاند که جایگزینپذیر نیستند.
استاد ادبیات دانشگاه آزاد اسلامی واحد ابهر ادامه داد: غزل و قصیده تنها قالبهایی برای کنار هم قرار گرفتن کلمات نیستند؛ در آنها نوعی موسیقی و هندسه نهفته است که از پیوند وزن، قافیه، واژه و معنا شکل میگیرد. همین ویژگی باعث شده آثار شاعران بزرگ در طول قرنها همچنان خوانده و شنیده شوند.
وی درباره جایگاه شهریار افزود: شهریار از آن جهت اهمیت دارد که توانست در عین بهرهگیری از ظرفیتهای شعر کلاسیک، زبان و تجربه شخصی خود را وارد شعر کند و ارتباطی عمیق با مخاطب برقرار سازد.
احمدی با اشاره به جایگاه شعر کلاسیک در روزگار معاصر اظهار کرد: اگر حافظ، فردوسی، سعدی، شهریار و صدها شاعر بزرگ دیگر را از پیکره ادبیات ایران حذف کنیم، عملاً بخش بزرگی از داشتههای فرهنگی خود را از دست دادهایم. شعر نو و جریانهای جدید ادبی را نیز نباید در تقابل با شعر کلاسیک تعریف کرد؛ هر کدام ظرفیتها و ویژگیهای خود را دارند، اما شعر کلاسیک همچنان توانایی ارتباط با مخاطب امروز را دارد.
وی نوآوری را یکی از مهمترین الزامات ماندگاری اثر ادبی دانست و گفت: شاعر و نویسنده باید همواره در پی نگاه تازه و بیان جدید باشد. استفاده مداوم از تعابیر و تشبیهات کلیشهای، تازگی اثر ادبی را از بین میبرد. در موضوعاتی مانند عشق که بارها درباره آن شعر گفته شده، شاعر امروز اگر حرف تازهای نداشته باشد، ناخواسته وارد مسیر تکرار میشود.
استاد ادبیات دانشگاه آزاد اسلامی واحد ابهر درباره نامگذاری ۲۷ شهریور به نام روز شعر و ادب فارسی و بزرگداشت استاد شهریار اظهار کرد: بزرگداشت شهریار نباید تنها به برگزاری مراسم محدود شود، بلکه باید فرصتی برای توجه بیشتر به شعر، ادبیات و ظرفیتهای زبانی کشور باشد. در کنار زبان فارسی، نمیتوان ظرفیت ادبی زبان ترکی را نادیده گرفت؛ شعر ترکی آذری بخشی از میراث فرهنگی ایران است و شهریار نمونهای روشن از ظرفیت این زبان و ادبیات به شمار میرود.
وی با تأکید بر ضرورت انتقال ادبیات به نسل جدید گفت: نسل جدید با جهان متفاوتی روبهروست و نمیتوان انتظار داشت صرفاً با همان شیوههای گذشته با ادبیات ارتباط برقرار کند. زبان باید زنده باشد و ادبیات نیز زمانی زنده میماند که در کنار حفظ ریشهها، امکان نوآوری و تجربههای تازه در آن فراهم باشد.
انتهای خبر/