طوافِ عشق

به گزارش خبرنگار گروه فرهنگی پایگاه خبری تحلیلی «موج‌رسا»؛ در روزی که تاریخ، قلم خود را برای ثبت شکوهی بی مانند آماده کرد، کربلا نه تنها شاهد تشییعی از یک پیکر، بلکه شاهد تجلی وحدتی بود که مرزها، زبان‌ها و مذهب‌ها را در برابر طوفان عشق، خرد و ناپدید کرد.

بیشتر بخوانید

• خونخواهی امام شهید، زلزله در دل صهیون می‌اندازد
• تشييع امام شهید، همه‌پرسی ملت در برابر دشمن
• صحنه تشییع امام شهید، قدرت نرم انقلاب اسلامی

 وقتی خورشید بر فراز گنبد سرخ رنگ حرم امام حسین (ع) طلوع کرد، فضای کربلا بوی دیگری می‌داد؛ بوی عطر جاویدان شهادت و عطر خاک وطن‌هایی که در پی عشق، یکی شده بودند. تشییع پیکر رهبر، که انتظار حضورش مانند سکوتی سنگین در دل‌های مومنان نشسته بود، سرانجام به واقعیت بدل شد. حضور ایشان در خاک کربلا، پس از ۶۹ سال انتظار و پیوند عمیق با این خاک مقدس، گویی تکه‌ای از پازل تاریخ بود که در جای خود قرار می‌گرفت.

طوفان جمعیت؛ وقتی زبان‌ها یکی شد

 صحنه، فراتر از یک مراسم مذهبی یا سیاسی بود؛ صحنه، تبلور یک «اتحاد انسانی» بود. در میان سیل عظیم جمعیت، دیگر نه خبری از تفاوت‌های گویشی بود و نه مرزهای ملی. صدای عربی عراقی در هم آمیزی با فارسی و لهجه‌های مختلف، به موزیکایی حماسی بدل شده بود که تنها یک مفهوم را فریاد می‌زد: «وحدت». 

 مردم عراق، با آن میهمان نوازی بی‌مانندشان، نشان دادند که کربلا برای آنها تنها یک مذهب نیست، بلکه خانه مشترک تمام کسانی است که در مسیر حق گام بر می‌دارند. عظمت حضور مردم عراق، در استقبال‌های پرشور و اشک‌های جاری‌شان، گویای این حقیقت بود که خون شهید، فراتر از مرزهای جغرافیایی، در رگ‌های این ملت جریان دارد.

 تشییع با شکوه؛ راهی به سوی ابدیت

 پیکر مطهر، در میان تلاطم جمعیت، گویی در میان اقیانوسی از اشک و دعا حرکت می‌کرد. هر قدمی که در این تشییع برداشته می‌شد، گویی پیامی به جهانیان ارسال می‌کرد که با مرگ، پایان کار نیست، بلکه آغاز یک حیات جاویدان در قلب تاریخ است. شکوه این مراسم، نه در تجهیزات و ابزارها، بلکه در آن نیروی نامرئی بود که جمعیت را به حرکت در می‌آورد؛ نیرویی که از عمیق‌ترین لایه‌های ایمان بر می‌خواست.

 میعاد با ابوالفضل (ع) و حسین (ع)

  اوج این سفر معنوی، زمانی رقم خورد که میسر شد پیکر مطهر، به پیشگاه دو مظهر اصلی حق، یعنی حضرت ابوالفضل العباس (ع) و امام حسین (ع) برده شد. این توفیق زیارت، برای هر یک از حاضرین، نعمتی بود که فراتر از کلام قابل توصیف است. در آن لحظه، گویی زمان متوقف شد. حضور در پیشگاه قمربنی هاشم و سیدالشهدا، به معنای پیوند دوباره روح شهید با اصالت مبارزه و ایثار بود.

 در کربلا ما شاهد سقوط دیوارهای تفرق بودیم. شاهد بودیم که چگونه یک رهبر، حتی در زمان غیاب فیزیکی یا در لحظه وداع، می‌تواند ملتی را از میان تفاوت‌های زبانی و فرهنگی، در یک آغوش واحد گرد آورد. این تشییع، نه یک پایان، که آغاز روایتی تازه در تاریخ مقاومت بود؛ روایتی بود که در آن، خون، زبان مشترک تمام آزادگان جهان شد.