بدون حکمرانی دیجیتال حقوق کودک ناقص میماند
محمدرضا نجفلی در گفتگو خبرنگار گروه فرهنگی پایگاه خبری تحلیلی «موجرسا»؛ گفت: پیش از اینترنت، کودکی در جهانی کوچک اما ملموس شکل میگرفت؛ خانه، مدرسه، محله و طبیعت، بستر اصلی بازی، یادگیری و هویتیابی بودند.
بیشتر بخوانید
وی با بیان اینکه تعاملات چهرهبهچهره، کتابخوانی و قصهگویی، مهارتهای اجتماعی و تخیل را عمیقتر پرورش میدادند، افزود: بااینحال، این جهان محدود، عدالت آموزشی را قربانی میکرد؛ کودکی در روستایی دورافتاده، عملاً از دسترسی به منابع دانش محروم بود و فاصله جغرافیایی به فاصله دانایی انجامید.
کارشناس سواد رسانه خاطرنشان کرد: اینترنت این مرزها را درنوردید. امروز، حق بر آموزش، مشارکت، اطلاعات و حتی سلامت کودکان، بدون دسترسی ایمن به فضای دیجیتال، معنایی دیگر یافته است.
وی با توضیح اینکه همهگیری کووید ۱۹ نشان داد که نبود اینترنت، خود به بزرگترین مانع تحقق حقوق بنیادین کودک تبدیل میشود، تصریح کرد: از اینرو، ادبیات حقوق بشر از «حقوق دیجیتال کودک» سخن میگوید، مفهومی که اینترنت را نه ابزار، که بستری برای تحقق یا نقض حقوق میداند.
نجفلی اظهار داشت: اما این فضا، پارادوکسی بزرگ آفریده است: در کنار فرصتهای بیسابقه، مخاطراتی چون نقض حریم خصوصی، آزار برخط، اعتیاد دیجیتال و خشونت مجازی، کودکان را تهدید میکند.
وی متذکر شد: کمیته حقوق کودک سازمان ملل در تفسیر عمومی شماره ۲۵ (۲۰۲۱) تأکید کرد که کنوانسیون حقوق کودک در محیط دیجیتال نیز با همان قوت اعمال میشود و دولتها موظفاند این فضا را امن، در دسترس و عاری از تبعیض سازند.
کارشناس سواد رسانه با تأکید بر اینکه پرسش «اگر اینترنت نبود» درنهایت ما را به مسئلهای اساسیتر رهنمون میشود: نه فقدان یا حضور فناوری، بلکه نحوه حکمرانی بر آن، سرنوشتساز است، یادآور شد: چالش امروز، حذف اینترنت یا محدودیت کودکان نیست؛ بلکه تضمین برابری دیجیتال و حمایت از کودکان در برابر نقض حقوق در این عرصه است. آینده حقوق کودک، با آینده حکمرانی دیجیتال گره خورده است؛ حمایت از کودک در قرن ۲۱، بدون حمایت از حقوق او در فضای مجازی، دیگر قابل تصور نیست.
انتهای خبر/