به گزارش پایگاه خبری تحلیلی «موجرسا»؛ خانواده در منظومه فکری تمدن ایرانی-اسلامی، بیش از آنکه یک نهاد مدنی ساده باشد، بنیادیترین سنگر برای تربیت انسان و تأمین سلامت روان جامعه است. در این میان، مقولات عفاف و حجاب نه به عنوان محدودیت، بلکه به عنوان بسترهای راهبردی برای حفظ و تداوم این نهاد مقدس شناخته میشوند.
بیشتر بخوانید
اگر خانواده را سلول بنیادین جامعه بدانیم، عفاف و حجاب، غشای حفاظتی و نظام ایمنی این سلول در برابر آسیبهای بیرونی و تزلزلهای درونی است.
عفاف در نگاه دینی و اخلاقی، فراتر از یک پوشش ظاهری، حالتی نفسانی و فضیلتی درونی است که انسان را از لغزش باز میدارد.
وقتی عفاف در جان زن و مرد نهادینه میشود، نگاهها و کنشهای اجتماعی آنان به سمت و سوی تعالی حرکت میکند.
در بستر خانواده، عفاف به معنای تمرکز عاطفی و وفاداری به حریم زوجیت است. این فضیلت، امنیت روانی را برای هر دو عضو خانواده به ارمغان میآورد؛ چرا که حریم خانواده در سایه عفاف، از چشمداشتهای هوسآلود و مقایسههای مخرب بیرونی مصون میماند.
جامعهای که در آن عفاف ارج نهاده شود، خانوادهها در آن آرامش بیشتری را تجربه میکنند و پیوندها عمیقتر و پایدارتر میگردد.
حجاب، تجلی بیرونی عفاف و تبلور حیا در ساحت اجتماع است، در تمدن ایرانی، پوشش همواره نشانهای از اصالت، منزلت و احترام به حریم خانواده بوده است. حجاب به عنوان یک راهبرد اجتماعی، حریم خصوصی خانواده را به فضای عمومی تسری میدهد.
در واقع، حجاب پیامی روشن به جامعه است که فردِ پوشیده، صاحب حریمی است که باید محترم شمرده شود.
وقتی این حریم با پوشش حفظ میشود، جامعه کمتر دچار تلاطمهای جنسیتی و رقابتهای غیرسازنده میشود.
در نتیجه، مردان و زنان به جای تمرکز بر جذابیتهای ظاهری یکدیگر، بر توانمندیها، اخلاق و شراکت انسانی در مسیر پیشرفت جامعه متمرکز میشوند.
تزلزل در پوشش و بیتوجهی به حریمها، مستقیمترین پیامدش سست شدن پایههای خانواده است.
هنگامی که مرزهای عفاف در جامعه کمرنگ شود، چشمها و دلها به دنبال تنوعطلبی میروند و این همان نقطهای است که خیانت، بیاعتمادی و سردی عاطفی آغاز میشود.
بسیاری از آسیبهای اجتماعی که امروز کانون خانوادهها را تهدید میکند، ریشه در عادیسازیِ حریمشکنی و نادیده گرفتن ارزشهای عفاف دارد.
برعکس، جامعهای که حجاب و عفاف را به عنوان ارزشهای بنیادین پاس میدارد، به فرزندان خود میآموزد که هر چیزی حریمی دارد و این قداستبخشی به حریم، همان چیزی است که خانواده را در برابر طوفانهای مدرنیته و تهاجم فرهنگی حفظ میکند.
استحکام خانواده در تمدن ایرانی-اسلامی، بدون در نظر گرفتن نقش حیاتی عفاف و حجاب، ممکن نیست.
این دو، زنجیرهای به هم پیوسته هستند که از یک سو فرد را در آرامش نگه میدارد و از سوی دیگر، امنیت جامعه را تضمین میکند.
برای عبور از چالشهای اخلاقی عصر حاضر، باید نگاهی دوباره به این ستونهای استحکامبخش داشت.
ترویج عفاف و حجاب، به معنای بازگشت به فطرت انسانی و حفظ کرامت زن و مرد است؛ حقیقتی که خانواده را به عنوان امنترین پناهگاه بشر، همچنان پویا و استوار حفظ خواهد کرد.
نویسنده: زهرا حاتمی، مدرس حوزه و دانشگاه
انتهای خبر/