انتظار فرج؛ مسیری برای تربیتِ عملیِ منتظران

زهرا عباسی در گفتگو با خبرنگار گروه اجتماعی پایگاه خبری تحلیلی «موج‌رسا»؛ گفت: انتظار فرج در فرهنگ دینی و اندیشه اسلامی، صرفاً یک حالت انفعالی یا نشستن و دست روی دست گذاشتن نیست؛ بلکه یکی از فعال‌ترین، پویاترین و سازنده‌ترین حالات روحی و اجتماعی یک انسان مؤمن محسوب می‌شود. 

بیشتر بخوانید

• انتظار، تولدی دوباره برای انسانیت

وی افزود: در روایات اسلامی، «انتظار فرج» به عنوان «افضل العبادات» (برترین عبادت‌ها) معرفی شده است، اما چرا این مفهوم تا این حد اهمیت دارد؟

مدرس حوزه تصریح کرد: اولین رکن اهمیت انتظار، امیدآفرینی و نشاط معنوی است، انسانی که منتظر طلوع خورشید عدالت است، هرگز در تاریکی یأس فرو نمی‌رود.

وی با بیان اینکه این انتظار، قلب مؤمن را به آینده‌ای روشن پیوند می‌زند و به او می‌آموزاند که پایان شبِ سیه، سپید است، عنوان کرد: این امید، محرک اصلی برای حرکت و ایستادگی در برابر ناملایمات است؛ چرا که او می‌داند بی‌عدالتی‌ها و ظلم‌ها پایدار نیستند و حقیقتی بزرگ در راه است که بساط بیداد را برمی‌چیند.

عباسی با بیان اینکه دومین اهمیت انتظار، آماده‌سازی خود (خودسازی) است، ابراز کرد: کسی که منتظر یک میهمان عزیز و بزرگ است، خانه وجود خود را برای آمدن او پاکیزه می‌کند، انتظارِ یک مصلح جهانی، مستلزم آن است که منتظر، خود نیز اهل صلاح باشد.

وی ادامه داد: نمی‌شود منتظر گسترش عدالت بود و خود در زندگی شخصی و اجتماعی، ظالم یا مروج فساد بود. بنابراین، انتظار فرج یک «تربیت عملی» است که فرد را وادار می‌کند تا برای هم‌سویی با آرمان‌های آن مصلح، به اصلاح اخلاق، رفتار و تقوای خویش بپردازد.

این مدرس حوزه یادآور شد: سومین وجه، تعهد اجتماعی و مسئولیت‌پذیری است، منتظرِ فرج، نسبت به سرنوشت جامعه بی‌تفاوت نیست.

وی با بیان اینکه او می‌داند که برای ظهور آن حقیقتِ مطلق، زمینه‌ها باید فراهم شود، ابراز کرد: این یعنی تلاش برای ارتقای سطح آگاهی، عدالت‌خواهی، اصلاح‌گری و مبارزه با فساد. 

عباسی خاطرنشان کرد: انتظار، موتور محرکِ «امر به معروف» و «نهی از منکر» است؛ زیرا منتظر می‌خواهد جهانی را که قرار است به دست منجی اصلاح شود، در حد توانِ خود پاک و آماده نگه دارد.

وی با تاکید بر اینکه در نهایت، انتظار فرج، پرهیز از انحراف است، ادامه داد: کسی که نگاهش به افق‌های دوردستِ ظهور دوخته شده، اسیر بازی‌های کوچک سیاسی، افراط‌گرایی‌ها و ناامیدی‌های زودگذر نمی‌شود.

این مدرس حوزه اظهار داشت: او معیاری برای سنجش حق از باطل دارد و در طوفان‌های فتنه‌های آخرالزمان، قطب‌نمای درونی‌اش همواره به سمت حقیقت و عدل تنظیم شده است.

وی یادآور شد: بنابراین، انتظار فرج، «کنشگریِ مؤمنانه» است؛ حالتی است که در آن، فرد با خودسازیِ درونی و اصلاح‌گریِ بیرونی، خود را به سربازِ آرمان‌های عدالت و توحید تبدیل می‌کند.