عرفه؛ فرصت طلایی اتصال به مبدأ هستی

ابوالقاسم محمدی در گفتگو با خبرنگار گروه اجتماعی پایگاه خبری تحلیلی «موج‌رسا»؛ با اشاره به جایگاه والای نهم ذی‌الحجه، روز عرفه را یکی از پرفضیلت‌ترین روزهای سال برشمرد.

بیشتر بخوانید

• دعای عرفه، میثاق اخلاقی جامعه‌ساز

 وی تأکید کرد: اعمال و دعاهای فراوانی برای این روز وارد شده و برترین عمل در آن، نجوا و نیایش با پروردگار است؛ به‌ویژه برای زائرانی که توفیق تشرف به حج و وقوف در صحرای عرفات را یافته‌اند.

رئیس دانشگاه پیام نور ماهنشان با تاکید بر اینکه دعا و عبادت، رشته‌های زرین اتصال روح انسان به مبدأ هستی و قدرت بی‌کران الهی هستند، تصریح کرد: هرچند راز و نیاز با معبود منحصر به زمان خاصی نیست، اما ایام ویژه‌ای در تقویم معنوی وجود دارند که فرصت طلایی ارتباط با آفریدگار به شمار می‌روند؛ زمان‌هایی که رحمت بی‌کران پروردگار از سرچشمه اعلی بر بندگان سرازیر می‌شود.

وی عنوان کرد: شایسته است انسان با هوشیاری، خود را در مسیر این جریان قدسی قرار دهد، همان‌گونه که پیامبر اکرم (ص) فرمودند؛ «به راستی در روزگار شما نسیم‌های رحمتی از سوی پروردگارتان می‌وزد، پس هشیار باشید و خود را در معرض آن‌ها قرار دهید.»

محمدی با بیان اینکه در تلاقی زمان و مکان، اوج عظمت زمانیِ دعا در روز عرفه تجلی می‌یابد و از نظر فضیلت مکانی، پس از کربلای معلی و حرم حسینی، صحرای عرفات والاترین جایگاه را داراست، گفت: عرفه، پیش‌درآمدی قدسی بر عید قربان و مجالی ناب برای تطهیر روح از غبار گناهان و غفلت‌هاست.

وی خاطرنشان کرد: نام «عرفه» که از ریشه معرفت و عرفان سرچشمه می‌گیرد، یادآور دشت مقدسی در نزدیکی مکه است؛ جایی که زائران در آن وقوف می‌کنند تا در آینه تفکر، حقیقت خویشتن و عظمت خالق را بازشناسند.

رئیس دانشگاه پیام نور ماهنشان با اشاره به اینکه فرازهای شورانگیز «دعای عرفه» امام حسین (ع) که در دامنه جبل‌الرحمه طنین‌انداز شد، منشور بی‌بدیل بندگی و دلدادگی است، ابراز کرد: این نیایش سترگ، نه‌تنها یک متن عبادی، بلکه سفری سلوکی است که از شناخت نعمات الهی آغاز شده و به فنای فی‌الله می‌انجامد. عرفه روزی است که انسانِ غرق در تنهایی، با باران اشک، غبار دل می‌زداید.

وی تصریح کرد: برای آنان که از حضور در صحرای عرفات محروم مانده‌اند، پیوند قلبی با این کانون نور، در هر کجای جهان، گشایش‌گر خواهد بود.

محمدی با بیان اینکه این روز به ما می‌آموزد که قرب به معبود، از مسیر معرفت نفس می‌گذرد؛ اضافه کرد: فرصتی زرین برای شکستن بت‌های درونی و بازگشت به فطرت پاک انسانی تا در هیاهوی تلاطم‌های دنیای مدرن، آرامش حقیقی را در خلوتِ دل با خدا بجوییم.