دانشآموزان زنجانی در فضایی آکنده از اندوه، بر مزار معلم و همکلاسی خود گرد آمدند؛ جایی که سکوت، جای زنگ کلاس را گرفت و اشکها، روایتگر فقدانی شدند که برای دلهای کوچکشان هنوز باورپذیر نیست.
به گزارش خبرنگار گروه چند رسانهای پایگاه خبری تحلیلی «موجرسا»؛ صبح، هنوز کامل بیدار نشده بود که مزار، شبیه کلاس درسی شد که شاگردانش بیصدا وارد آن میشوند؛ آرام، با قدمهایی که انگار میترسیدند سکوت را بشکنند. نه زنگی به صدا درآمد، نه حضوری و غیابی خوانده شد، اما همه آمده بودند؛ با دلهایی پر از حرفهایی که راهی برای گفتنشان نبود.
بیشتر بخوانید
گلها، جای دفتر و مداد را گرفته بودند. هر شاخه، جملهای نانوشته بود؛ هر اشک، دیکتهای از دلتنگی. کودکانی که تا همین دیروز، میان خندهها و تذکرهای مهربان معلمشان قد میکشیدند، حالا روبهروی سنگی ایستاده بودند که باورش برایشان سختتر از هر مسئلهای بود که تا به حال حل کرده بودند.
انتهای خبر/