برگزاری همایش کشت حبوبات دیم در زنجان

بهروز فرخی در گفتگو با خبرنگار گروه اقتصادی پایگاه خبری تحلیلی «موج‌رسا»؛ اظهار کرد: سازمان ملل متحد برای نخستین بار در سال ۲۰۱۹ میلادی، روز دهم فوریه مصادف با ۲۱ بهمن‌ماه را به عنوان «روز جهانی حبوبات» نام‌گذاری کرده است. این نام‌گذاری با هدف افزایش آگاهی عمومی نسبت به اهمیت تغذیه‌ای، زیست‌محیطی و اقتصادی حبوبات انجام شده است.

بیشتر بخوانید

• برگزاری همایش کشت حبوبات دیم در زنجان
• بوجاری ۷۵ هزار تن حبوبات در هیدج
• کمبود حبوبات بازار زنجان تأمین می‌شود

وی با بیان اینکه از نگاه سازمان ملل، حبوبات تنها یک ماده غذایی ساده نیستند، بلکه نقش مؤثری در توسعه سیستم‌های غذایی پایدار، کاهش فقر، ریشه‌کن کردن گرسنگی و تقویت امنیت غذایی در جهان ایفا می‌کنند، افزود: به همین دلیل، ترویج مصرف و تولید این محصولات به‌عنوان یک استراتژی مؤثر برای دستیابی به توسعه پایدار مورد توجه قرار گرفته است.

مدیریت هماهنگی ترویج سازمان جهاد کشاورزی استان زنجان با اشاره به برنامه‌های ترویجی استان در این زمینه ادامه داد: در همین راستا، همایش کشت حبوبات دیم هفته آینده، در محل سالن اجتماعات زیتون سازمان جهاد کشاورزی استان زنجان برگزار خواهد شد. این همایش به همت مدیریت هماهنگی ترویج استان و با هدف تبادل تجربیات بین محققان، کارشناسان و کشاورزان پیشرو برگزار می‌شود. 

وی ابراز کرد: آشنایی با آخرین یافته‌های علمی، معرفی ارقام سازگار با شرایط اقلیمی استان، افزایش سطح زیرکشت و ارتقای بهره‌وری مزارع حبوبات دیم از مهم‌ترین اهداف این همایش است. حبوبات از جمله محصولات کم‌نیاز به آب هستند که در شرایط تغییر اقلیم و کاهش منابع آبی، می‌توانند نقش مهمی در پایداری کشاورزی ایفا کنند.

فرخی با بیان اینکه حبوبات از قدیمی‌ترین منابع غذایی بشر محسوب می‌شوند، بیان کرد: در ایران نیز از دیرباز کشت حبوبات رواج داشته و محصولاتی مانند لوبیا، نخود و عدس بخش مهمی از سبد غذایی خانوارها را تشکیل می‌دهند. این محصولات سرشار از پروتئین، فیبر و مواد مغذی بوده و به‌ویژه در مناطقی که دسترسی به گوشت و لبنیات محدود است، منبع ارزشمند پروتئین به شمار می‌روند.

وی با تأکید بر اینکه حبوبات علاوه بر ارزش غذایی، نقش مهمی در بهبود حاصلخیزی خاک دارند؛ زیرا با تثبیت نیتروژن هوا، موجب افزایش بهره‌وری خاک و کاهش نیاز به کودهای شیمیایی می‌شوند، عنوان کرد: این ویژگی، ضمن کاهش هزینه‌های تولید، به حفظ محیط زیست و افزایش تاب‌آوری سیستم‌های کشاورزی در برابر خشکسالی کمک می‌کند و در نهایت موجب بهبود معیشت کشاورزان مناطق کم‌آب خواهد شد.