به گزارش پایگاه خبری تحلیلی «موجرسا»؛ با عنایت به اینکه بزرگترین نعمت و سرمایه هر خانواده، فرزندان آن هستند، تشکر از داشتهها و دادههای خداوند متعال در زندگی برای اولیاء همواره ضروری است.
بیشتر بخوانید
شکرگزاری به معنای قدردانِ خوبیها و نعمتهای اعطاشده است و میتواند قلبی، زبانی یا عملی باشد.
قدردانی یک رفتار آگاهانه و اجتماعی در جهت مثبتاندیشی و امیدبخشی در جامعه است که میتواند موجب تقویت روحیه معنویت، آیندهنگری و زمینهساز تعاملات انسانی، همبستگی اجتماعی، همدلی، نشاط و صمیمیت در بین اقشار مختلف مردم و مسئولان شود.
اگرچه جنگ تبعات ناگوار جسمی، روانی و مالی دارد، اما باعث تحکیم و تقویت اعتقادات و ایمان به خداوند متعال در بین مردم میشود. دوران پر مخاطره بحرانی (مانند جنگ ۱۲ روزه) یک فرصت و توفیق اجباری برای یاد خدا بودن و شکرگزاری بهخاطر نعمتهای امنیت، سلامت و اتحاد بین مردم بوده است.
بر اساس یک اصل جامعهشناختی، حملات دشمنان خارجی در همه کشورها عملاً موجب وحدت و همبستگی بین اقوام، اقشار و حتی جناحهای سیاسی میشود که مصداق عینی آن همدردی، همکاری و مشارکت اجتماعی در هشت سال دفاع مقدس است.
با توجه به تحقیقات امیل دورکیم، جامعهشناس فرانسوی، انسان وقتی در جمع باشد ولی احساس تنهایی کند، دچار افسردگی و افزایش خودکشی در جامعه خواهد شد. این نظریه در جامعه توحیدی و مذهبی قابلیت و سندیت ندارد، چرا که انسان با یاد خدا هرگز احساس تنهایی نمیکند.
با استناد به ضربالمثل معروف ایرانی «عدو شود سبب خیر اگر خدا خواهد»، در دوران پراسترس و اضطراب در جامعه، علاوه بر زمینهسازی همبستگی اجتماعی، گرایش قوی و تقویت معنویت در بین مردم پدید میآید که بهعنوان سرمایه اجتماعی برای کشور محسوب میشود.
طبق آیه ۲۸ سوره رعد: «أَلَا بِذِكْرِ اللَّهِ تَطْمَئِنُّ الْقُلُوبُ» (با یاد خدا دلها آرام میگیرد) و نگرانیهای پیرامونی کاهش مییابد. ارتباط با خدا و توکل بر او، فطرت بالقوه انسانها را به فعلیت درمیآورد. شکرگزاری با دعا و نیایش، مهمترین ابزار آرامبخش و تحول روحی و روانی در بین مردم، بهویژه موحدین، است.
اگرچه فراموشی رنجهای گذشته یک نعمت محسوب میشود، اما فراموشی نعمات الهی یک آفت و زمینهساز نزول بلاست. توکل بر خدا همراه با شکرگزاری، دفعکننده بلا و آرامبخش دلهاست.
دوران وضعیت ناگوار جنگی، یک فرصت برای وصل به معشوق (خدا) و درخواست کمک از الطاف اوست. اگرچه این دوران ممکن است آزمونی الهی باشد، اما یاد خدا با قدردانی از سلامت، امنیت و دیگر نعمتها در جامعه، لازمه تداوم حیات بشری، توسعه اقتصادی و اعتلای فرهنگ غنی در کشور است.
پس با توجه به شعر مولانا جلالالدین بلخی:
«شکر نعمت، نعمتت افزون کند
کفر نعمت از کفت بیرون کند»
و با استناد به آیه ۱۳۹ سوره آل عمران:
«وَلَا تَهِنُوا وَلَا تَحْزَنُوا وَأَنْتُمُ الْأَعْلَوْنَ»
(سست نشوید و غمگین نباشید که شما برترید).
هرگز ناامید و ناسپاس نباشیم. همواره با توکل بر خدا شکرگزار نعمات باشیم تا به نعمتهای بیشتری دست پیدا کنیم.
نویسنده: صفیاله ملکی، دکتری جامعهشناسی.
انتهای خبر/