گردشگری فرهنگی راهبرد نجات روستاهاست
محمدرضا احمدی در گفتگو با خبرنگار گروه فرهنگی پایگاه خبری تحلیلی «موجرسا»؛ گفت: در جهان شتابزده امروز که شهرها به کانون اصلی توجه تبدیل شدهاند، روستاها اغلب به حاشیه رانده میشوند. با این حال، این نقاط سبز و کمجلوه بر روی نقشه، در واقع گهوارههای اصلی تمدن و نگهداران اصیلترین لایههای فرهنگی ما هستند.
بیشتر بخوانید
وی با بیان اینکه روستاها تنها خاستگاه تولید غذا نیستند، افزود: بلکه زادگاه باورها، آیینها، هنرها و شیوههای زندگی هستند که هویت یک ملت را شکل میدهند. فراموشی روستا به معنای قطع ریشههای فرهنگی و از دست دادن بخش عظیمی از حافظه جمعی است.
یک استاد دانشگاه با اشاره به اینکه شهرها با فرهنگ یکدست و جهانیشده خود، در حال محو کردن تفاوتها هستند، تصریح کرد: هر روستا، یک جهان منحصربهفرد است. گویشهای محلی، ترانههای روستایی، قصهها و افسانههایی که سینه به سینه نقل شدهاند، پوشش محلی، غذاهای بومی و آیینهای کهن، همگی در بستر روستا زنده ماندهاند و تنها در همین بستر اصیل خود معنا پیدا میکنند.
احمدی خاطرنشان کرد: این عناصر، سرمایههای ناملموس فرهنگی هستند که در کتابها یافت نمیشوند، بلکه باید در زندگی روزمره روستاییان مشاهده و ثبت شوند.
وی با اشاره به اینکه روستاییان در طول قرنها، دانش عمیق و انباشتهای از طبیعت و محیط زندگی خود به دست آوردهاند، یادآور شد: «دانش بومی» در زمینههایی مانند کشاورزی (نحوه کشت در زمینهای شیبدار، مدیریت آب، انتخاب بذر)، دامپروری، معماری بومی (ساخت خانههای گلی و سنگی که با اقلیم سازگارند)، طب سنتی (استفاده از گیاهان دارویی کوهپایه) و آب و هوا، گنجینهای ارزشمند است.
این استاد دانشگاه عنوان کرد: این دانش، که حاصل تجربه مستقیم و طولانیمدت است، میتواند راهگشای بسیاری از معضلات امروزی مانند مدیریت منابع آب و توسعه پایدار باشد.
وی با تأکید بر اینکه صنایعدستی روستایی، از قالیبافی و گلیمبافی گرفته تا سفالگری و چاقوسازی، تنها یک کالا نیستند، گفت: بلکه این صنایع داستان زندگی و باورهای یک جامعه را روایت میکنند.
این استاد دانشگاه ابراز داشت: امروزه، «گردشگری فرهنگی» و «گردشگری روستایی» میتوانند به یک راهبرد کلیدی برای نجات روستاها و فرهنگهای آنها تبدیل شوند. وقتی گردشگران برای تجربه زندگی اصیل روستایی، دیدن آیینها و خرید صنایع دستی به روستاها سفر میکنند، این امر به ایجاد اشتغال پایدار برای جوانان، احیاء غرور محلی و در نهایت، حفظ چرخه تولید فرهنگ منجر میشود.
انتهای خبر/