بحران مالی کارگران ابهری را به اعتصاب کشید
به گزارش خبرنگار گروه اقتصادی پایگاه خبری تحلیلی «موجرسا»؛ کار و کارگر، بنیادترین رکن توسعه هر جامعهای است، آرمانی که در قاموس انقلاب اسلامی ایران نیز جایگاهی ویژه دارد. اما زمانی که دسترنج کارگر، به موقع و عادلانه به دستش نرسد، نهتنها چرخ تولید میلنگد، بلکه کرامت انسانی او نیز خدشهدار میشود.
بیشتر بخوانید
این گزارش، روایتی است از درد مشترک دهها کارگر در شرکت فولاد سیادن ابهر، مردانی که با وجود تولید ثروت، خود در بلاتکلیفی به سر میبرند. جایی که طنین فریاد «نان کارگر را به موقع بدهید»، در پشت دیوارهای بلند کارخانه گم میشود
کارخانه سیادن ابهر، یکی از تولیدکنندگان پیشرو در صنعت فولاد کشور که از سال ۱۳۸۵ با ظرفیت اسمی سالانه ۲۸۸ هزار تن میلگرد آجدار فعالیت خود را آغاز کرد، این روزها با بحرانهای مالی و اعتراضات گسترده کارگری مواجه شده است. این وضعیت، ادامه تولید در یکی از واحدهای مهم صنعتی منطقه را با چالشهای جدی روبهرو کرده است.
در ماههای اخیر، جمعی از کارگران این مجموعه در اعتراض به معوق ماندن دستمزدهای خود و همچنین شرایط نامناسب بهداشتی در محیط کار، دست به اعتصاب زدهاند. بر اساس گزارشهای میدانی، حقوق مرداد ماه کارگران تنها پس از ماهها تأخیر و با وقوع اعتراضات واریز شده، اما کماکان حقوق دو ماه دیگر آنان معوق است.
گفتگو با کارگران، از عمق بیشتری از مشکلات در این کارخانه حکایت دارد:
یکی از کارگران کارخانه فولاد سیادن ابهر در گفتگو با خبرنگار گروه اقتصادی پایگاه خبری تحلیلی «موجرسا» از واریز حقوق معوقه مرداد ماه کارگران در هفته جاری خبر داد و گفت: حقوق دو ماه دیگر کماکان معوق است.
وی با اشاره به اعتراضات اخیر کارگران، اظهار داشت: کارگران در هفتههای گذشته دست به اعتصاب زدند که با میانجیگری واریز بخشی از مطالبات، به محل کار خود بازگشتند.
این کارگر ابهری مهمترین دغدغههای کنونی کارگران را بهداشت ضعیف محیط کار خود عنوان کرد و افزود: وضعیت بهداشتی شرکت، بهویژه در حوزه غذا، «بسیار ضعیف» توصیف شده و اداره بهداشت نیز علیرغم اخطار، اقدام مؤثری از سوی شرکت مشاهده نکرده است.
این کارگر متذکر شد: با وجود الزام قانونی برای ارائه لباس کار و تجهیزات ایمنی هر سه ماه یکبار در صنعت فولاد، کارگران آخرین بار حدود ۱۶ ماه پیش تجهیزات دریافت کردهاند و هزینه این موارد از حقوقشان کسر میشود.
وی با بیان اینکه کارگران ۱۲ ساعت در روز کار میکنند، اما شرکت تنها ۸ ساعت را به عنوان حق بیمه محاسبه میکند، تصریح کرد: شرکت از ارائه فیش حقوقی به کارگران خودداری میکند.
این کارگر ابهری با بیان اینکه ۲۸۰ نفر در این کارخانه فعالیت میکنند، خاطرنشان کرد: مسائل مذکور از طریق مراجع قانونی مانند اداره کار و فرمانداری پیگیری شده، اما تاکنون هیچ اقدام مؤثری برای رفع آنها صورت نگرفته است.
وی با اشاره به بازدید اخیر فرماندار برای اعطاء تسهیلات به شرکت، یادآور شد: کارگران با پرداخت هرگونه وام به این شرکت تا پیش از حل و فصل مطالباتشان مخالفت کردهاند.
استفاده از چک حقوق کارگران برای بدهیهای کارخانه
یکی دیگر از کارگران کارخانه فولاد سیادن ابهر در گفتگو با خبرنگار گروه اقتصادی پایگاه خبری تحلیلی «موجرسا»؛ از معضل دوساله «مدیریت ضعیف» و «تأخیر در پرداخت حقوق» در این واحد صنعتی خبر داد و با اشاره به اینکه این کارخانه از دو سال پیش تاکنون با مشکلات مدیریتی مواجه شده، گفت: مدیریت فعلی، کارگران را تا حد بردگان تنزل داده است.
وی افزود: حتی همکارانی با ۱۸ سال سابقه کار، در دو سال اخیر بهطور مکرر با تأخیر در دریافت حقوق مواجه شدهاند.
این کارگر ابهری با تأکید بر اینکه وضعیت تولید و فروش کارخانه مطلوب است، گفت: این کارخانه با دو سالن فعال، روزانه حدود ۶۰۰ تن میلگرد تولید میکند و از نظر فروش نیز مشکل خاصی ندارد و مشکل اصلی نه در تولید، که در «مدیریت ناکارآمد و انحصارطلبی» ریشه دارد.
وی تصریح کرد: در دوره مدیریت پیشین، حقوقها بهموقع پرداخت میشد، اما اکنون تنها با دخالت نهادهایی مانند فرمانداری و اداره کار، مطالبات کارگران واریز میشود. به عنوان مثال، پس از سه ماه عدم پرداخت، اخیراً و تنها با پیگیری این نهادها، حقوق یک ماه کارگران پرداخت شده است.
این کارگر از عدم شناخت هویت واقعی مدیر فعلی و اداره کارخانه بهصورت «وکالتی» خبر داد و افزود: حتی از چک حقوق کارگران برای پرداخت بدهیهای کارخانه مانند قبوض برق و گاز استفاده میشود که این امر فشار مضاعفی بر نیروی کار وارد میکند.
وی با بیان اینکه بسیاری از همکاران عمر و سلامت خود را در این کارخانه گذاشتهاند، خاطرنشان کرد: «آنها نه توان مالی ترک کار را دارند و نه میتوانند در شرکتی دیگر مشغول به کار شوند. ما در یک بنبست کامل گرفتار شدهایم.
وضعیت کارخانه سیادن ابهر از یک بحران ساده معیشتی فراتر رفته و به یک مسئله ساختاری در مدیریت تبدیل شده است. ترکیب «تولید سالم» و «مدیریت ناسالم»، کارگران را در میانه یک میدان تنش اسیر کرده است. به نظر میرسد حل این بحران نیازمند یک بازنگری اساسی توسط نهادهای بالادستی و شفافسازی در ساختار مالکیت و مدیریت این واحد صنعتی است، که ادامه حیات آن برای صدها خانوار و بخشی از زنجیره تولید ملی حیاتی است.
انتهای خبر/