زغالاخته طلای سرخ روستای مرشون ابهر
به گزارش خبرنگار گروه فرهنگی پایگاه خبری تحلیلی «موجرسا»؛ روستای «مرشون»، نزدیک شهرستان ابهر، گنجینهای پنهان از زیبایی و آرامش است. این روستا، با طبیعت بکر و کوهستانیاش، هر ساله میزبان یکی از باشکوهترین و سرخترین جشنهای طبیعت است: فصل برداشت زغالاخته.
بیشتر بخوانید
تصویر روستا در اواخر بهار و آغاز تابستان، تابلویی زنده و نفسگیر است. درههای عمیق و دامنههای پرشیب، که ماهها زیر برف و سرمای زمستان خفته بودند، ناگهان با هزاران نقطه سرخ روشن میشوند. درختان زغالاخته، با شاخههای پیچیده و برگهای سبز تیره، آنچنان انبوه میوه میدهند که گویی کوهستان آتش گرفته، اما آتشی که زندگی میبخشد، نه ویرانی.
برداشت این میوههای ریز و ترشمزه، قصهای از عشق، صبر و رنج است. زنان و مردان روستا، از سپیدهدم، با سبدهایی بر پشت، راهی شیبهای تند میشوند. آنان در سکوت شکوهمند کوهستان، با حرکتی ریتمیک و ماهرانه، شاخهها را میکشند و دانههای سرخ را با لطافتی حیرتانگیز از برگها جدا میکنند.
عرق بر پیشانی مینشیند و کمرها خسته میشود، اما صدای خندهها و گفتگوهای پراکنده در دل کوه، حکایت از دلی قنوت و روحی شکرگزار دارد. هر سبد پر از زغالاخته، تنها یک محصـول کشاورزی نیست؛ بلکه داستان روزها تاب آوردن در برابر باد و بوران زمستان و انتظار کشیدن برای رسیدن این روزهای طلایی است. این میوههای کوچک، نه تنها خوراکی، که نماد مقاومت و امید هستند؛ یادآوری میکنند که از دل سختترین شرایط، شیرینترین و زیباترین هدایا میرویند.
انتهای خبر/