کمربندی شهر، نجاتبخش جان بیماران
به گزارش پایگاه خبری تحلیلی «موجرسا»؛ در ایام عزاداری سالار و سرور شهیدان در محرم بخصوص تاسوعا و عاشورا، باوجود حرکت جمعی باشکوه مردم همانند ۱۴۰۰ سال گذشته برای امام حسین (ع) و یارانش، هستند مردمی که بخاطر شرایط خانوادگی و داشتن بیمار و سالخورده و معلول یا حتی مسافرانی که بالاجبار باید در این ایام بین شهرها حرکت کنند، مجبور هستند از داخل یک شهر عبور کنند.
بیشتر بخوانید
سوال اینجاست که محل عبور اضطراری در چنین ایام و چنین شرایطی در شهرها کجاست؟ مدیران شهری چه مسیرهایی را برای تردد در این این شرایط در نظر گرفتند؟
افرادی که متخصص ساختارهای شهری و شهرسازی و معابر و ایمنی و مدیریت بحران هستند، پاسخ میدهند که یکی از معابر مهم شهرها برای تردد خودروهای اندازی و ایمنی یا مسافران کمربندیها و رینگهای شهری هستند.
طبیعتاً بسته به مساحت شهر و کوچکی و بزرگی و جمعیت یک شهر و البته شرایط جغرافیایی هر شهر که منحصر به فرد است، طراحی معابر نامبرده یعنی کمربندیها و رینگهای دور شهرها طراحی و اجرا میشود.
حال شهرهایی که دایرهای شکل هستند رینگ دور شهر نیز دایرهای شکل طراحی و اجرا میشود یا اگر شهرها بشکل طولی امتداد داشته باشند، رینگها، مستطیلی شکل شهر را فرا خواهند گرفت.
اگر شهرها در کنار اتوبانها و جادههای ترانزیت مهم کشوری باشند، بسته به محل اتوبان و جاده ترانزیت نسبت به شهر، کمربندیهای مربوطه نیز طراحی شده تا بار ترافیکی خودروهای عبوری به خارج شهر انتقال یابد.
حال اگر شهرهای در میانه چند راه ملی باشد و به عبارت تخصصی شهرسازی دارای مدل ستاره باشد، فرضاً از چند شهر مهم بدان شهر جاده و اتوبان وارد شود، همانند همدان که از استانهای قزوین، کردستان، کرمانشاه، مرکزی و تهران بدان شهر جاده و اتوبان وارد شده است، بالاجبار کمربندی دایرهای شکل در کل شهر همدان طراحی و اجرا شده است.
کلان شهرها و مراکز استانها چون معمولاً توجه ویژهای بدانها میشود و دولتها بودجههای خاصی برای آنها در نظر میگیرد بعداً کمربندیها توسط سازمان راه و شهرسازی طراحی و اجرا میشود با بودجه دولتی وزارت راه.
اما شهرهای دیگر که به جهت سیاسی، جمعیت و حجم و .. در ردههای بعدی اولویت هستند معمولاً مباحث مربوط به کمربندیها بر عهده شهرداریهاست که خود قصه پر غصهای دارد در مبحث تعیین بودجه!
وقتی پروژهها و نیازهای شهری افزایش مییابد اولویتبندی و تعلق بودجه عموماً از چالشهای ۱۴۰۰ شهر کشور است! زیرا طبق شواهد در شهرهای کوچک اولویتبندی بودجه و پروژهها راهکارهای علمی ندارد و بیشتر سلیقه و دیدگاه اعضای شورای شهر و ذینفوذان در بودجه دادن به طرحها مهم است، بر اساس محل اقامت اعضای شورای شهر، طرحها، تصویب و بودجه به آنها تعلق میگیرد!
حتی اگر طرحی در دوره شورای قبلی مصوب و نیمهکاره باشد بسیار دیده شده که به راحتی، شورای فعلی میتواند آن را رها کرده و به محله مورد علاقه خود بپردازد!
بیاد دارم که سالها قبل شخصاً رئیس شورای شهری را برای یک طرح نیمهکاره به یک محله دعوت کردم و طرحی را توضیح دادم ولی ایشان با کمال خونسردی گفتند: شخصاً علاقهای ندارم این طرف شهر رشد کند و تمایل دارم که آن طرف شهر رشد کند که محل زندگی ایشان بود!
حال خود را تصور کنید که بیمار بدحالی را باید با خودرو به یک بیمارستان شهر ببرید و در مسیر مجبور هستید به دليل نبود مسیرهای جایگزین همانند رینگ و کمربندی، از داخل شهر عبور کند و با مسیر بسته یا دسته عزاداری مواجه شوید یا حتی در یک روز عادی باشید و با ترافیک شدید داخل شهر مواجه شوید!
اگر در اثر ترافیک و راهبندان، بیمار بدحال خدای ناکرده فوت کند، حس و حال خانواده و نزدیکان تا سالهای سال نسبت به نبود مسیرهای جایگزین کمربندی و رینگ چه خواهد بود؟
چه تصوری از مدیران شهری خواهند داشت؟ کم کاری، فراموشی، خیانت، ترک فعل یا..؟
نویسنده: بهزاد آهنگری، کارشناس مدیریت شهری.
انتهای خبر/