سطلهای خالی زباله و چمنهای آلوده
به گزارش پایگاه خبری تحلیلی «موجرسا»؛ عصرهای تابستانی زنجان، با نسیمی که از میان کوهها میوزد، شهر را به بهشتی از آرامش تبدیل میکند. پارکها، پناهگاه خانوادههایی هستند که میخواهند خستگی کار و فعالیت را در سبزه چمنها بشویند. اما در این میان، حقیقتی تلخ وجود دارد که در لایه زیرین این آرامش پنهان شده است؛ تضاد میان «سلوک معنوی» و «رفتار شهری».
بیشتر بخوانید
با فرا رسیدن ایام محرم، شهر در هالهای از اندوه و ارادت به سید و سالار شهدا غرق میشود. توزیع شربت و نذری، نمادی از بخشندگی و عشق است؛ اما بسیاری از ما، این زنجیره عشق را در لحظهی خروج از پارک یا مراسم، قطع میکنیم. وقتی لیوانهای پلاستیکی شربت و تکههای نان بر روی چمنهای سبز رها میشوند، در واقع ما نه تنها به محیط زیست، بلکه به «وقار معنوی» این ایام بیاحترامی کردهایم.
چگونه ممکن است در حالی که قلب ما با ذکر حسین(ع) میتپد، چشم بر روی زبالهای ببندیم که خودمان بر زمین انداختهایم؟ پاکیزگی، تنها یک دستور بهداشتی نیست، بلکه بخشی از ایمان و فرهنگ شهروندی است.
در گوشهای از این تصویر، مردی است که نامش را «کارگر شهرداری» مینامند؛ اما او در واقع «منقذ نامرئی» شهر است. اوست که در گرمای سوزان تابستان و در اوج تکاپوی مراسمات مذهبی، با کمر خمیده و دستان پینه بسته، میراث بینظمی ما را جمع میکند.
با او به سخن نشستهام که میگوید؛ «سختترین لحظه، نه حجم زبالههاست، بلکه تماشای چشمپوشی مردم از سطلهای زباله است؛ درست در جایی که تابلوهای راهنما فریاد میزنند.» او در ایام محرم، نه تنها با خستگی جسمی، بلکه با یک تناقض درونی میجنگد؛ اینکه چرا در شهری که ادعای عاشقی میکند، کسی حاضر نیست یک لیوان پلاستیکی را تا سطل زباله حمل کند؟
شهر زنجان، میراثی از فرهنگ و اصالت است. تمیز نگه داشتن پارکها از پاکیزگی پوشاندن به شهر، نیازمند یک «جهش فرهنگی» است. ما باید بپذیریم که هر تکه زبالهای که روی چمن میماند، باری است بر دوش آن کارگر خستهای که شاید در همین لحظه، زیر تابش آفتاب، برای لبخند ما در آینده، در حال پاکسازی شهر است.
بیاییم در این محرم، نذری ما به شهر، «پاکیزگی» باشد تا زنجان، هم در معنویت و هم در نظم شهری، پیشرو بماند.
نویسنده: سمیرا قربانی فعال رسانه.
انتهای خبر/