توافق سیاسی به معنای تغییر ماهیت دشمن نیست
حجتالاسلام تقی اسماعیلی در گفتگو با خبرنگار گروه سیاسی پایگاه خبری تحلیلی «موجرسا»؛ با بیان اینکه ادبیات سیاسی و روابط بینالملل، توافقات و معاهدات اغلب بهعنوان ابزاری برای مدیریت تنشها و ایجاد آرامش موقت به کار میروند، اما یک خطای استراتژیک رایج این است که «امضای یک قرارداد» را با «تغییر ماهیت دشمن» اشتباه بگیرند، اظهار کرد: حقیقت این است که در فضای رقابتی قدرت، توافقات لزوماً به معنای پایان خصومیت نیست، بلکه گاهی تنها تغییر در تاکتیکهای دشمن است؛ به گونهای که نبرد از میدانهای سخت و نظامی به عرصههای نرمتر، اقتصادی و نفوذ منتقل میشود.
بیشتر بخوانید
وی با بیان اینکه تاریخ معاصر نشان داده است که مستکبران و قدرتهای هژمونیک، از ابزار دیپلماسی نه برای رسیدن به صلح پایدار، بلکه برای خریدن زمان، کاهش هزینههای نظامی خود و یا ایجاد فضای کاذب اعتماد جهت پیشبرد نقشههای پنهان استفاده میکنند، ابراز کرد: بنابراین، عبور از مرحله تنش نظامی به سوی توافقات سیاسی، نباید منجر به «سستی در دفاع» یا «غفلت از تهدیدات» شود.
کارشناس علوم سیاسی با تأکید بر اینکه در واقع، خطرناکترین لحظه برای هر ملتی، لحظهای است که در خوشبینیهای زودگرا، گارد دفاعی خود را پایین میاندازد، بیان کرد: توطئههای دشمنان پس از توافقات، معمولاً در قالب «جنگهای نامتقارن»، «تخریبهای زیرپوستی» و «نفوذ در لایههای تصمیمساز» ظاهر میشوند. هدف آنها در این مرحله، نه تخریب فیزیکی، بلکه فلج کردن اراده ملی و ایجاد تزلزل در انسجام داخلی است و «هوشیاری راهبردی» در دوران پس از توافق، حیاتیتر از دوران پیش از آن است.
وی گفت: پیروزی واقعی در میز مذاکره، زمانی است که قدرت ملی بتواند در کنار دیپلماسی، بازوی بازدارندگی خود را حفظ کند. باید پذیرفت که تنها عاملی که توافقات را در طولانیمدت تضمین میکند، نه خوشنظری طرف مقابل، بلکه «قدرت و آمادگی» طرفین است.
اسماعیلی عنوان کرد: باید به یاد داشته باشیم که صلح پایدار، محصول قدرت است، نه محصول تسلیم یا اعتماد به وعدههای توخالی. بنابراین، مراقبت مستمر از توطئههای احتمالی یک ضرورت عقلانی برای حفظ حاکمیت و استقلال ملی در دنیای بیثبات امروز است.
انتهای خبر/