حکایتِ تلخِ آزادراه زنجان-تبریز
به گزارش پایگاه خبری تحلیلی «موجرسا»؛ آزادراهها در هندسه توسعهیافتگی هر کشور، نماد ایمنی، سرعت و تسهیل در عبور و مرور هستند. اما در استان زنجان، این تعریف در مورد آزادراه زنجان-تبریز رنگ باخته است. مسیری که باید «شریان حیاتی» برای ارتباط شمال غرب کشور باشد، امروز به مسیری «جانفرسا» بدل شده است که نهتنها رانندگان و مسافران، بلکه سرمایههای ملی، یعنی خودروها را نیز به کام استهلاک و نابودی میکشاند.
بیشتر بخوانید
وقتی سه راننده اهل زنجانرود از وضعیت این جاده گلایه میکنند، ما با یک «شکایتِ ساده رانندگی» مواجه نیستیم؛ ما با فریاد نسلی از رانندگان روبرو هستیم که امنیت جان و سرمایهشان در چالههای عمیق و آسفالتهای پارهپاره این مسیرِ ترانزیتی ذوب شده است. پرسش اصلی اینجاست: چرا با وجود گزارشهای متعدد، وعدههای مکرر و حتی اذعان مقامات مسئول به وجود «مشکل در کل مسیر»، اقدام عملی و ملموسی برای پایان دادن به این وضعیت صورت نمیگیرد.
اینکه اداره کل راهداری زنجان، عملیات بهسازی را به دلیل محدودیتهای زمانی و مالی به «اولویتبندی مقاطع بحرانی» محدود کرده است، شاید در نگاه فنی توجیهی اداری داشته باشد، اما برای رانندهای که هر روز با خطر تصادف یا خرابی شدید خودرو در این جاده دست و پنجه نرم میکند، هیچ معنایی ندارد. مسئولان باید بدانند که سکوت یا پاسخهای کلیشهای در «لاکِ بیخبری»، تنها به فاصله میان مردم و دستگاههای دولتی میافزاید. وقتی از «ترانزیتی بودن» مسیر سخن میگوییم، یعنی با جادهای روبرو هستیم که باید استانداردهای بالاتری از نگهداری را دریافت کند، نه اینکه حتی در نگهداریِ حداقلیِ آن نیز با تعلل مواجه باشیم.
مشکل اینجاست که در مدیریت زیرساختهای استانی، نگاهِ «روزمرگی» جایگزین «نگاهِ آیندهنگر» شده است. آیا لازم است حادثهای تلخ و غیرقابل جبران رخ دهد تا مسئولان مربوطه، اولویتهای بودجهای خود را تغییر دهند؟ رانندگان زنجانرود و سایر هموطنانی که روزانه از این محور عبور میکنند، با پدیدهای مواجهاند که در ادبیات فنی، «پوسیدگیِ زیرساختی» نامیده میشود؛ پدیدهای که اگر با روکشهای سطحی و مقطعی درمان شود، همچون زخمی عفونی باز میماند.
از مسئولان استان زنجان و اداره کل راهداری انتظار میرود بهجای «واکنشهای دیرهنگامِ رسانهای» پس از وقوع هر خبر یا اعتراض، یک برنامه زمانبندی شفاف، واقعبینانه و البته اجرایی برای بازسازی اساسی این مسیر تدوین کنند. مردم حق دارند بدانند که بودجههای اختصاص یافته به حوزه راه، در چه بخشی هزینه میشوند و چرا سهم این آزادراه، تنها وصلهپینههای بیدوام است؟
زمان آن رسیده است که مسئولان از لاکِ دفاعی خارج شده و با حضور در صحنه، عمقِ آسیبها را از نزدیک لمس کنند. اگر قرار است از «توسعه استان» سخن بگوییم، نمیتوانیم شاهراههای اصلیمان را در وضعیتی رها کنیم که گویی مربوط به چندین دهه پیش هستند. مطالبهگریِ رانندگان، یک حق شهروندی است و بیپاسخ گذاشتن این حق، چیزی جز بیتوجهی به جان و مال مردم نیست.
آزادراه زنجان-تبریز، دیگر نیازی به توجیهات اداری ندارد؛ این جاده نیازمند بازسازی، ترمیم اساسی و نگاهی دلسوزانه است. مسئولان استان باید بدانند که صبر رانندگان، همچون آسفالتِ این جاده، در حال فرسودگی است. آیا قبل از رسیدن به نقطه فروپاشی کاملِ این مسیر، ارادهای برای «علاج واقعی» وجود دارد؟ یا همچنان باید نظارهگر تکرارِ «مراحل بهسازیِ ناتمام» باشیم؟ زمان عمل فرا رسیده است؛ نه برای وعدهها، که برایِ آسایش شهروندان.
انتهای خبر/