انزوای جمعی در عصر ارتباطات دیجیتال
زهرا ملکی در گفتگو با خبرنگار گروه اجتماعی پایگاه خبری تحلیلی «موجرسا»؛ گفت: در سالهای اخیر، همگام با گسترش نفوذ شبکههای اجتماعی، پدیدهای تحت عنوان «زندگی نمایشی» به یکی از چالشهای جدی سلامت روان در جوامع تبدیل شده است.
بیشتر بخوانید
وی افزود: فضای مجازی دیگر تنها ابزاری برای ارتباط نیست، بلکه به صحنهای برای اجرای نمایشهای بیوقفه تبدیل شده که مرز بین واقعیت و تصویر را از بین برده است.
کارشناس روانشناسی با اشاره به اینکه کاربران در فضای مجازی تمایل دارند نسخهای گزینششده، آراسته و اغلب غیرواقعی از زندگی خود را به نمایش بگذارند، ادامه داد: این «ویترینسازی»، که بر پایه حذف تلخیها، خستگیها و شکستها بنا شده، باعث ایجاد یک شکاف عمیق میان «منِ واقعی» و «منِ مجازی» شده است.
وی تصریح کرد: در این فرآیند، لحظات ناب زندگی نه برای تجربه کردن، بلکه برای «ثبت شدن» و دریافت تاییدیه (لایک و کامنت) از سوی مخاطبان بازسازی میشوند.
ملکی مطرح کرد: اصلیترین پیامد این سبک زیست، تشدید «مقایسه اجتماعی» است، وقتی کاربرانِ فضای مجازی، پشتصحنه پر از چالش زندگی خود را با «ویترینهای درخشان» دیگران مقایسه میکنند، احساس ناکافی بودن، اضطراب و حتی افسردگی به سراغشان میآید، این «سندرم مقایسه»، بهویژه در نسل جوان که هویت خود را در گرو بازخورد دیجیتال تعریف میکند، تبعات جبرانناپذیری بر اعتمادبهنفس عمومی جامعه داشته است.
وی با اشاره به اینکه برخلاف تصور اولیه که شبکههای اجتماعی باید پیوندها را تقویت کنند، زندگی نمایشی منجر به نوعی «انزوای جمعی» شده است، ادامه داد: تمرکز بیش از حد بر حفظ ظاهر در فضای مجازی، کیفیت ارتباطات چهرهبهچهره را کاهش داده و همدلی انسانی را به بازیِ اعداد تبدیل کرده است.
این کارشناس خاطرنشان کرد: در این میان، آنچه گم شده، صمیمیتِ بیپیرایه و تجربه عمیقِ زیستن در لحظه است.
وی با اشاره به اینکه جامعه برای عبور از این بحران، نیازمند «سواد دیجیتال» است، عنوان کرد: بازگشت به واقعیت و پذیرش نقصهای انسانی، تنها راه نجات از این دورِ باطلِ نمایشی است، در عصری که همه در حال نمایش هستند، «صادق بودن با خود» جسورانهترین و سالمترین کنش اجتماعی محسوب میشود.
انتهای خبر/