تحول زن ایرانی در جنگ رمضان ۱۴۰۴

حجت‌الاسلام مهدی جعفری در گفتگو با خبرنگار گروه فرهنگی پایگاه خبری تحلیلی «موج‌رسا»؛ گفت: جنبش زن، زندگی، آزادی، گرچه با خصلتی توده‌وار و غریزی آغاز شد، اما در بحبوحه جنگ رمضان ۱۴۰۴، تصویری نو و دگرگون‌شده از زن ایرانی را به نمایش گذاشت. 

بیشتر بخوانید

• زنان میدان‌دار بحران‌های ملی
• زنان ایران روشنگران استوار در بحران
• پیروزی ملت بدون حضور آگاهانه زنان ناممکن است

وی با بیان اینکه در سنت ادبیات جهانی، زنان غالباً به امری خاص، جزئی و غریزی نزدیک‌تر انگاشته می‌شوند، افزود: اینک اما زن ایرانی، سرودی انسانی را فراتر از غریزه فردی، فراتر از مادرانگیِ محدود به فرزند و خانواده، و حتی فراتر از مرزهای جغرافیایی می‌سراید؛ او در وصف کلیت انسانیت می‌خواند.

کارشناس مسائل زن و خانواده با توضیح اینکه زن ایرانی امروز خود را مادر جهان می‌یابد، تصریح کرد: او در شهر می‌ماند تا از مردمانش پرستاری کند؛ از لب‌هایش حماسه و دلاوری می‌تراود و داغ از دست دادنِ همسر و فرزند را به رسالتی بزرگ، یعنی انتقام، بدل می‌سازد.

وی خاطرنشان کرد: آنجا که زن ایرانی با صلابت می‌گوید: ما می‌جنگیم تا آن کودک فلسطینی نیز طعم زندگی را بچشد. چه شکوه و عظمتی در این سخن نهفته است، به‌ویژه از زبان زنی که سال‌ها بار تحریم‌ها و هجمه‌های تبلیغاتی بی‌امان را بر دوش کشیده و غریزه‌اش همواره در معرض تحدید بوده است.

جعفری متذکر شد: در عصری که فردگرایی، غریزه‌گرایی و فایده‌گرایی بر علوم انسانی و اجتماعی لیبرال سایه افکنده و برخی، نه غرب لیبرال سرمایه‌دار، بلکه مقاومتِ غزه و لبنان را عامل مشکلات خود می‌دانند، زن ایرانی با فراتر رفتن از غریزه، درسی از ارزش‌های جهان‌شمول انسانی و فلسفه حقیقی تاریخ ارائه می‌دهد. 

وی با اشاره به اینکه این کنش‌های حماسی، بیگانه‌باورانه نیست، اظهار کرد: الگوهای اسطوره‌ای چون زینب (س)، فرنگیس، کتایون، گردآفرید و رودابه، که در حافظه جمعی و ناخودآگاه تاریخی ملت ایران ریشه دوانده‌اند و هر روزه از طریق مناسک، آئین‌ها و ادبیات کلاسیک بازخوانی می‌شوند، به زن ایرانی این امکان را داده‌اند که چنین سلوکی را از خود بروز دهد.

کارشناس مسائل زن و خانواده با تأکيد بر اینکه اگر دیروز زینب (س) با خطبه‌خوانی خود مسیر تاریخ را دگرگون ساخت، زن امروز ایرانی نویدبخش جهانی نو است، یادآور شد: جهانی که در آن صلح و آرامش نه بر پایه غریزه‌گرایی و فایده‌گرایی، که بر مدار عدالت جهانی بنا نهاده می‌شود. این عدالتی نیست که صرفاً از طریق قراردادهای اجتماعیِ لیبرال غربی، که قرن‌هاست با نهادهای علمی، سیاسی و حقوقیِ استعماری‌اش بر افکار عمومی جهان تحمیل شده، حاصل آید؛ بلکه رویکردی جامعه‌گرایانه آن را معنا می‌بخشد.