مدال سرخ شهادت بر گردن دختر زنجانی

به گزارش پایگاه خبری تحلیلی «موج‌رسا»؛ اسفند ماه در زنجان همیشه بوی انتظار می‌دهد؛ بوی تند خاک باران‌خورده و تکاپوی مردم برای چیدن سفره هفت‌سین. اما اسفند سال ۱۴۰۴، برای دیار غواصان دریادل، رنگ و بویی دیگر دارد.  

بیشتر بخوانید

• آخرین تلاوت قرآنی شهیده مهنیا
• خون‌خواهی مهنیا در حماسه قدس زنجان

در روزهایی که شهر خود را برای استقبال از بهار و لحظه تحویل سال آماده می‌کرد، ناگهان آسمان آرام زنجان با غرش کینه دشمنان تیره‌گون شد. در میانه‌ این نبرد که به «جنگ رمضان» پیوند خورد و داغ هجرت رهبر امت را بر دل‌ها گذاشت، در گوشه‌ای از این شهر مذهبی، رؤیای شیرین یک دختربچه در میان شعله‌های آتش و آوار جا ماند.

«مهنیا حسن‌زاده»، دخترک پرشور و بااراده زنجانی، تجسم زنده‌ امید بود. او که با جثه‌ای کوچک اما اراده‌ای پولادین، لباس سپید تکواندو را به تن می‌کرد، هر روز با بستن کمربند رنگی‌اش، گویی یک قدم به قله‌های افتخار نزدیک‌تر می‌شد.

برای مهنیا، تاتامی (تشک مخصوص ورزش) باشگاه، میدان مشق بزرگی بود؛ جایی که با هر ضربه و هر فریاد، آرزوی قهرمانی در جهان را در سر می‌پروراند. او می‌خواست پرچم کشورش را در میادین بین‌المللی به اهتزاز درآورد، اما دست تقدیر و قساوت دشمن، سرنوشت دیگری را برای او رقم زد.

در آن روز تلخ اسفند ماه، وقتی موشک‌های دشمن ناتوانی خود در جبهه‌های نبرد را با هدف قرار دادن منازل مسکونی جبران کردند، خانه مهنیا لرزید. لباس سپید تکواندوی او که قرار بود نشان پاکی و ورزش باشد، در میان غبار و خون به سرخی نشست. مهنیا نه در میدان مسابقه، بلکه در معراج خانه‌اش، مدال سرخ شهادت را به گردن آویخت تا به جای سکوهای دنیوی، بر بلندترین مرتبه‌ ابدیت تکیه بزند. او رفت تا ثابت کند دشمن حتی از آرزوهای کودکان این مرز و بوم نیز هراس دارد.

شهادت مهنیا در آستانه نوروز، داغی سنگین بر دل زنجان گذاشت. حالا در سفره‌های هفت‌سین این شهر، جای خالی دختری حس می‌شود که قرار بود با لباس ورزشی‌اش کنار سبزه و سنبل بخندد. خون او و خون رهبر شهید، در هم آمیخت تا درختی که با نام انقلاب غرس شده، تنومندتر از همیشه بماند. 

شهیده مهنیا حسن‌زاده امروز قهرمان واقعی زنجان است؛ دختری که با کمربند رنگی‌اش، پلی به آسمان زد و نشان داد که مسیر قهرمانی، گاهی از میان آتش و خون می‌گذرد. نام او در تاریخ اسفندماه زنجان، به‌عنوان شکوفه‌ای که پیش از رسیدن بهار، فدای امنیت و اقتدار وطن شد، برای همیشه جاودانه خواهد ماند.

نویسنده: سمیرا قربانی فعال رسانه