دستان بریدهاش، دلهای گرفته را میگشاید
به گزارش خبرنگار گروه فرهنگی پایگاه خبری تحلیلی «موجرسا»؛ حضرت ابوالفضلالعباس (ع) در میان انبوه شخصیتهای تأثیرگذار تاریخ اسلام، چهرهای بینظیر و جامعالاطراف است؛ انسانی که ابعاد وجودی او از مرزهای قهرمانیِ صرف فراتر رفته و به اسوهای تمامنما در ایمان، بصیرت، ادب، شجاعت و ولایتپذیری بدل شده است.
بیشتر بخوانید
آنچه او را از سایر یاران امام حسین (ع) متمایز میسازد، نهتنها پیوند خونی با سالار شهیدان، بلکه درک عمیق و آگاهانهاش از فلسفه قیام کربلا و جایگاه رفیع امامت است. او در عین آنکه «سقای دشت کربلا» و «پرچمدار وفا» نام گرفته، فراتر از این القاب، نماد «سرباز آگاه ولایت» و «معلم انسانیت» است؛ الگویی که پیامش از واقعهای تاریخی در قرن اول هجری فراتر رفته و تا همیشه تاریخ، چراغ راه جویندگان حقیقت و بندگی خواهد بود.
ابوالفضل (ع)، حسین (ع) را مولای خویش میخواند
حجتالاسلام داود شجاعی، رئیس اداره تبلیغات اسلامی شهرستان ابهر در گفتگو با گروه فرهنگی پایگاه خبری تحلیلی «موجرسا»؛ با اشاره به حضرت ابوالفضلالعباس(ع) گفت: ایشان با کنیه «ابوالفضل» و لقب «سقای دشت کربلا» شناخته میشوند، اما این القاب، تنها گوشهای از ابعاد شخصیتی این اسطوره بینظیر است.
وی با اشاره به ابعاد علمی و رزمی آن حضرت افزود: عباس (ع) نهتنها در فنون رزمی مهارتی کمنظیر داشت، بلکه تسلطی شگرف بر قرآن و معارف دینی نیز داشت و از همین روست که در کربلا، حضورش چون یک لشکر بود؛ چنانکه امام حسین (ع) در واپسین ساعات، از اعزام او به میدان خودداری کردند، چراکه فقدانش، خلأیی جبرانناپذیر در پیکره کاروان ایجاد میکرد.
رئیس اداره تبلیغات اسلامی شهرستان ابهر با بیان اینکه شاید مهمترین اقدام ماندگار حضرت عباس (ع)، تلاش برای تأمین آب کاروانیان در روز عاشورا بود، تصریح کرد: بر اساس روایات معتبر، ایشان پیش از آنکه به میدان نبرد رود، مأموریت یافت تا برای بانوان و مجروحان آب بیاورد. او با وجود تشنگیِ خود، به سوی فرات شتافت، اما در بازگشت، دشمنان که از وجودش هراس داشتند، مانع رسیدن آب شدند و دستانش را، که نماد بخشش و قدرت او بود، از بدنش جدا کردند؛ کاری که نشان از درک آنان از عظمت وجودی این سردار بینشان دارد.
وی خاطرنشان کرد: حضرت عباس (ع)، نه فقط در تاریخ کربلا که در حافظه جمعی شیعه، بهعنوان الگویی تمامنما از اخلاص، شجاعت و ادب در برابر امام معصوم مطرح است و این میراث گرانبها، امروز نیز میتواند چراغ راه همه جویندگان حقیقت باشد.
عباس (ع) سربازِ آگاهِ ولایت و الگوی ماندگار عصرها
لیلا مرسلی کارشناس مسائل مذهبی در گفتگو با خبرنگار گروه فرهنگی پایگاه خبری تحلیلی «موجرسا»؛ گفت: در واقعه جانسوز کربلا، حضرت عباس (ع) را نمیتوان صرفاً با عنوان «برادر امام حسین (ع)» شناخت؛ او تجسّم سربازی آگاه، عارف به ولایت و نمونه بارز ایمانی است که پیوندهای خونی را در سایه معرفت دینی معنا میبخشد.
وی با بیان اینکه در منطق شیعه، ارزش انسان به میزان قرب الهی و بصیرت دینی اوست، نه به نسب خانوادگی و عباس بن علی (ع) با تمام وجود این حقیقت را به نمایش گذاشت، تصریح کرد: او از آغاز نهضت حسینی، نه از روی تعصّب قبیلهای، بلکه با درکی عمیق از فلسفه قیام امام خویش، گام در مسیر ولایت نهاد. شب عاشورا، هنگامیکه امام حسین (ع) یاران خود را از بیعت آزاد خواند، عباس (ع) با صلابت و یقینی کمنظیر فریاد زد: «ما هرگز تو را رها نمیکنیم!» این سخن، زاییده احساس برادرانه نبود؛ بلکه ترجمان بصیرتی ایمانی و درک والای جایگاه امام زمان خویش بود.
کارشناس مسائل مذهبی با تأکيد بر اینکه پرچمداری او در صحرای کربلا نیز فراتر از یک مسئولیت نظامی معنا مییافت. اظهار کرد: عباس (ع) پرچمدارِ حقانیت و ولایت بود؛ پرچمی که تنها در دست کسی قرار میگیرد که روح او با حقیقت امامت پیوند خورده است.
وی خاطرنشان کرد: او در این جایگاه، جلوهای تمامنما از غیرت دینی، ادب ولایی، و اطاعتی آگاهانه به شمار میرود؛ صفاتی که ایمان را نه در شعار، که در تسلیم کامل در برابر اراده الهی معنا میبخشند.
مرسلی با توضیح اینکه رفتار حضرت عباس (ع) با امام حسین (ع)، خود درسنامهای از ادب در برابر ولایت است، متذکر شد: او حتی در اوج نبرد، با نهایت فروتنی و احترام سخن میگفت و هرگز خود را همتراز امام نمیدانست. این ادب، نه از ناتوانی، که از ژرفای معرفتی برمیخاست که در عرفان شیعی، نسبت مستقیمی با رشد روح و تعالی انسان دارد. عباس(ع)، نمود کامل این حقیقت است.
وی خاطرنشان کرد امام سجاد (ع) درباره عموی بزرگوارشان فرمودند: «خداوند برای عمویم عباس مقامی قرار داده که همه شهیدان بر آن غبطه میخورند.» این مقام والا، محصول اخلاص محض و ایثار بیچون وچرای اوست. عباس (ع) با فداکاری در راه حق، به قرب الهی و جایگاه شفاعت نائل آمد؛ شفاعتی که در الهیات شیعی، تنها به اذن خدا و برای اهل ایمان تحقق مییابد. از اینرو، لقب «بابالحوائج» نه برداشتی عامیانه، که ریشه در حقیقتی تکوینی و قرب معنوی او دارد؛ دری که مؤمنان از طریق آن، به لطف الهی و عنایت اهلِبیت (ع) متوسل میشوند.
ابوالفضل(ع) حریم ولایت را پاسداری کرد
معصومه مقدم، طلبه و فعال فرهنگی در گفتگو با خبرنگار گروه فرهنگی پایگاه خبری تحلیلی «موجرسا»؛ گفت: اگرچه نقش حضرت ابوالفضلالعباس(ع) در کربلا رقم خورد، اما پیامش فراتاریخی و فرامکانی است.
وی با بیان اینکه عباس (ع) به نمادی جهانی از وفاداری، ایثار و اخلاص بدل شد، افزود: الگویی که در هر عصر، میتواند راهنمای هر انسان در مسیر بندگی و حقیقتجویی باشد. تفاوت او با قهرمانان صرفاً نظامی در آن است که عقل ایمانی را بر غریزه، و عشق آگاهانه را بر احساس کور ترجیح داد. او نه فقط قهرمان کربلا، که معلم انسانیت و خودسازی است.
طلبه و فعال فرهنگی با اشاره به اینکه در منظومه اعتقادی شیعه، حضرت عباس (ع) جایگاهی یگانه دارد، تصریح کرد: او در عین غیرمعصوم بودن، قله رفیعی از ایمان، بصیرت، ولایتمداری و ادب معنوی به شمار میآید.
وی با تأکید بر اینکه یکی از بارزترین جلوههای شجاعت حضرت عباس(ع)، دفاع از حریم ولایت بود، عنوان کرد: در طول مسیر کربلا، ایشان همچون سدی مستحکم در برابر دشمنان ایستاد و اجازه نداد آسیبی به کاروان امام حسین (ع) برسد که این امر نشاندهنده بصیرت و ایمان والای آن حضرت به امامت و حقیقت بود، ایستادگی ایشان در برابر تطمیعها و تهدیدهای دشمنان نیز نشاندهنده وفاداری بینظیر ایشان به آرمانهای اهل بیت (ع) بود.
حضرت ابوالفضلالعباس(ع) در میان انبوه شخصیتهای تأثیرگذار تاریخ اسلام، چهرهای بینظیر و جامعالاطراف است؛ انسانی که ابعاد وجودی او از مرزهای قهرمانیِ صرف فراتر رفته و به اسوهای تمامنما در ایمان، بصیرت، ادب، شجاعت و ولایتپذیری بدل شده است. آنچه او را از سایر یاران امام حسین(ع) متمایز میسازد، نه تنها پیوند خونی با سالار شهیدان، بلکه درک عمیق و آگاهانهاش از فلسفه قیام کربلا و جایگاه رفیع امامت است. او در عین آنکه «سقای دشت کربلا» و «پرچمدار وفا» نام گرفته، فراتر از این القاب، نماد «سرباز آگاه ولایت» و «معلم انسانیت» است؛ الگویی که پیامش از واقعهای تاریخی در قرن اول هجری فراتر رفته و تا همیشه تاریخ، چراغ راه جویندگان حقیقت و بندگی خواهد بود.
انتهای خبر/