گروه:اجتماعی
ساعت :  ۱۱:۵۸ منتشرشده درتاریخ: ۱۳۹۸/۰۷/۲۱ شناسه خبر : ۱۳۰۸۱
موج رسا گزارش می‌دهد

"نه آب شرب داریم نه گاز،برق‎کشی هم با دردسرهای بسیار انجام شده است، سردی و سختی زمستان را با بخاری هیزمی سر می‎کنیم و گرمای تابستان را تحمل".

به گزارش موج رسا; پس از گذر از محل آباد نمایشگاه بین‌المللی کاسپین زنجان که یکی از زیباترین و بزرگترین مجموعه‌های نمایشگاهی کشور محسوب می‌شود، دیگ سوخته‌ای شما را به محل دایمی بزرگترین فستیوال غذای کشور- جشنواره ملی آش ایرانی- راهنمایی می‌کند،جشنواره‌ای که در منطقه گردشگری "ائل داغی" درست بیخ گوش یکی از محرومترین مناطق زنجان برگزار می‎شود.روستای گاوازنگ،یک سکونتگاه غیر رسمی است که در جوار محل برگزاری این جشنواره واقع شده است اما حتی نتوانسته در حد یک گام جلوتر از وضعیت 30 سال قبل خود بردارد.

این منطقه که بی‎شباهت به روستا به دلیل نوع سبک زندگی مردم نیست. دارای کوچه‌های خاکی و پر از زباله است و فضولات حیوانی در ورودی هر خانه پخش شده و اهالی بیشتر به دامداری و کشاورزی مشغول هستند.

از هر کوچه که گذر می‌کنی محرومیت در آن موج می‌زند و حضور مرغ و خروس، گاوهای شیرده و خانه‎های چوبی و گذرگاه‌های خاکی تنها صحنه روستا را در چشم هر بیننده‎ای تداعی می‎کند.

در حالی که این منطقه در چند سال گذشته در اختیار سازمان همیاری شهرداری‌های استان زنجان بوده است اما به دلیل بی‌تدبیری مسئولان هنوز هم وضعیت آن تعیین تکلیف نشده است و در میان همه تصمیمات درست و غلط مسئولانی که در زنجان روی کار آمده‌اند، محرومیت نصیب مردم این منطقه شده است.

این منطقه نمونه دیگری در استان قزوین دارد،منطقه گردشگری فدک (باراجین) که بر خلاف زنجان، با تدبیر مسئولان روند رو به رشدی دارد و با سپردن این مجموعه به شهرداری قزوین،به محدوده شهری پیوسته و توانسته است به منطقه نمونه گردشگری تبدیل و از بودجه ملی ردیفی داشته باشد.

اهالی این روستا نیز دغدغه‌های بسیاری دارند که تنها می‌توان از زبان آنها پی به عمق ماجرا برد،پیرزن روستایی جلوی درب خانه نشسته و گردوها را پشت سرهم با زبردستی خاصی از پوست جدا می‎کند.به او که نزدیکتر می‎شوم برمی‎خیزد و احترام می‎کند.

می‌گوید اهل روستای امند است و با کوچ اهالی به این منطقه خانواده او هم در اینجا ساکن شده‎اند.عروسی فرزندانش را در این خانه برپا کرده است و امروز با آنها در همین سکونتگاه غیر رسمی زندگی می‎کند.

"نه آب شرب داریم نه گاز،برق هم با دردسرهای فراوان به دست آورده‌ایم، سردی و سختی زمستان را با بخاری هیزمی سر می‎کنیم و گرمای تابستان را تحمل".

او می‎گوید بارها برای تعیین تکلیف وضعیتمان نامه نوشته‌ایم اما هیچ‌کس پاسخ درست و حسابی به ما نداده است بیش از 30 سال است زندگیمان در این مکان گذشته، گاهی خانه‎هایمان را سرمان آوار کرده‎اند و گاهی تهدید.

پیر زن آهی می‎کشد و می‎گوید مسئولان اجازه دهند ما اینجا بمانیم به گردشگران خدمات ارائه کنیم، اجازه ندهند آواره شویم.

سختی زندگی در این مکان گردشگری را مرد روستایی بیشتر بیان می‎کند."هر روز در استرسیم که خانه‎هایمان را روی سرمان خراب می‎کنند یا نه".

محمدی می‎گوید: مسئولان حداقل جواب درستی به نامه‎نگاری‎ها بدهند.سرو صدای جشنواره‎ها و شادی مردم را به جان خریده‎ایم، آلودگی صوتی اذیتمان می‎کند اما چاره‎ای نداریم.

پیرزنی حدود 62 ساله هم که از دور آمدن مرا به سویش تماشا می‎کند، انگار مترصد فرصتی است تا گلایه‎های خود را بگوید.

" تا کنون هیچ رسانه‎ای به وضعیت ما رسیدگی نکرده است خدا عمرت بدهد که ما را دیدی".

باقری از زندگی 30 ساله در این منطقه می‌‍‌گوید،از روستای امند به این دلیل که در فصل زمستان راه روستا بسته می‎شد و احشام ما گرسنه می‎ماندند،به اینجا که زمین‎های آبا و اجدادی ماست، آمده‎ایم.

"آب از چاه موجود استفاده می‎کنیم و گاز و تلفن نداریم در  زمستان هر ماه یک بشکه نفت به ما می‎دهند که کفاف نمی‎دهد.

نامه‌‌های متعددی نوشته شده است اما برخی‌ها اجازه نمی‌دهند نامه به مسئولان کشوری برسد زمین‌های ما سند دارد و کارمان کشاورزی و دامپروری است.

انتظار داریم گاز و آب بدهند و به وضعیت کوچه‌ها رسیدگی کنند در گنداب زندگی می‎کنیم زمستان در سرما و تابستان از گرما در امان نیستیم.

کوچه‎ها هم برق ندارد و شب‎ها از ترس هجوم حیوانات نمی‌توانیم از خانه خارج شویم، آب هم بهداشتی نیست و اغلب مریض می‌شویم".

وی با بیان اینکه هر خانه‎ای حداقل سه خانوار زندگی می‌کنند،می‎گوید: دولت هیچ امکاناتی به ما نمی‎دهد،زمین‎های ما را گرفته‎اند و هیچ پولی نداده‎اند.

"فقط دبستان داریم و بچه‎ها مجبورند تا شهر زنجان برای ادامه تحصیل بروند.خط واحد داشتیم، آن را هم برداشتند و پیاده رفت‌و‎آمد می‌کنیم تاکسی هم گران است و نمی‌توانیم استفاده کنیم.

نانوایی نداریم و برای خرید گاهی تا شهر می‌رویم و گاهی مجبور شویم به قیمت گزاف از مغازه‌های اطراف خریداری ‌کنیم".

پیرزن 70 ساله می‎گوید: سالیان سال است در این منطقه زندگی می‌کنم،به مسئولان زیاد مراجعه کردیم اما می‎گویند اینجا منطقه گردشگری است و باید از زمین‎های خود بروید.

"کمبود آب امانمان را بریده است، برخی خانواده‌ها دارای 5 تا 6 فرزند هستند و مجبورند لباس‌ها و ظروف خود را در آب کثیف شست‌و‌شو دهند،یک ماهه قرار است تکلیف ما مشخص شود اما از این قول‌ها زیاد داده و عملی نکرده‎اند".

وی ادامه می‎دهد: سند شش دانگ داریم اما با این وجود هیچ امتیازی به این منطقه داده نمی‎شود هیچ کس درد ما را درک نمی‎کند.خانه بهداشت نداریم و تنها یک دبستان داریم و برای ادامه تحصیل فرزندان ما دچار مشکل هستند.

منطقه گاوازنگ زنجان که در حال حاضر ۳۰۰ خانوار ساکن دارد حتی از امکانات اولیه روستا هم برخوردار نیست و با گذشت بیش از سه دهه دیگر ساکنان این منطقه چشم امیدی به مسئولان که فقط قول بهبود وضعیتشان را داده‎اند، ندارند.

معاون امور عمرانی استاندار زنجان این منطقه را سکونتگاه غیر قانونی می‌داند و معتقد است گاوازنگ روستا تلقی نمی‎شود.

وی با اشاره به مصوبات قبلی پروژه‎های این روستا، می‌گوید: در این مصوبات قرار بود مردم منطقه در قبال زمین که در تصرف یا متعلق به آنها است جابه‎جا شده و به مناطق دیگری بروند و زمین‎های خود را  برای طرح‎های گردشگری واگذار کنند.

این مسئول اضافه می‎کند: متاسفانه به دلایل اجتماعی و دلایل متعدی دیگری علیرغم اینکه در 20 سال گذشته زمین‌های این منطقه تملک شده و تعداد خانوار افزایش یافته است،اما اقدامی عملی در این زمینه انجام نشده است.

معاون امور عمرانی استاندار زنجان ادامه می‌دهد: قرار است نگاه متفاوت‎تری نسبت به طرح‎های گذشته داشته باشیم به شرطی که سایر ارگان‌ها و نهادها نیز همراهی کنند،تلاش داریم حقوق مالکین واقعی مشخص شده و برای استفاده در امر گردشگری مجوز به اهالی داده شود.

سلطانی می‎گوید: جلسات متعددی با دولت و نهادهای نظارتی برگزار شده اما سختی کار دارد که باید هماهنگ باشیم.

وی با اشاره به انحرافات موجود در اجرای طرح در سال‌های گذشته،گفت: اطلاعی از تعداد خانوار ندارم اما می‎دانم حداقل در 30 سال گذشته خانوارهایی ساکن بوده‎اند.

"رضا عسگری" فرماندار زنجان اما دیدگاه دیگری در این زمینه دارد و می‎گوید: روستای گاوازنگ خارج از حریم شهر زنجان است و به عنوان سکونتگاه غیر رسمی محسوب می‎شود که در حال حاضر بخش گردشگری منطقه گاوازنگ مربوط به سازمان همیاری شهرداری‎ها است.

وی ادامه می‎دهد: در این منطقه اهالی روستای امند ساکن هستند و به دامپروری و کشاورزی مشغول هستند،بحث‎های بیشماری در این زمینه وجود دارد که به صورت روستا باقی بماند یا به یک منطقه گردشگری تبدیل شود اما در هر صورت شرایط امروز گاوازنگ قابل پذیرش نیست و بی‎توجهی در طی سال‌های متمادی موجب عقب ماندن این منطقه شده است.

فرماندار زنجان می‎گوید: پیگیر این هستیم منطقه گردشگری توسعه یافته و سکونتگاه غیر رسمی نیز به عنوان منطقه 5 شهرداری زنجان شود که  مقدمات و کارهای اداری باید در این زمینه انجام شود.

عسگری ادامه می‌دهد: در ستاد باز آفرینی شهرستان مباحثی در خصوص سکونتگاه‎های غیر رسمی از جمله گاوازنگ مطرح شده و تمهیدات و مقدماتی باید انجام شود که طرح اولیه در حال انجام است.

وی با بیان اینکه در صورت واگذاری این منطقه شهرداری پیگیر موضوع می‌شود، افزود: کارگروه زیربنایی و شورای برنامه‌ریزی و توسعه استان نیز در این زمینه کار کارشناسی ارائه می‎کنند.

این مسئول بیان داشت: با آماده شدن طرح اولیه این منطقه،طرح باید به شورای عالی معماری و شهرسازی اعلام و تصمیم‌گیری لازم در این زمینه انجام شود.

فرماندار زنجان می‌گوید:ساکنان قهوه‎خانه و کافه‌ها شرایط  این منطقه را تشدید کرده و ساخت و ساز غیر مجاز و تعرضات به اراضی ملی نیز تعیین تکلیف نشده است.

وی ادامه می‌دهد: امیدواریم با تحویل این مجموعه به شهرداری تعرضات به اراضی ملی تعیین تکلیف شده و وضعیت سکونتگاه غیر رسمی نیز مشخص شود.

جالبتر اینکه در حالی که معاون امور عمرانی استاندار و فرماندار زنجان این منطقه را سکونتگاه غیر رسمی می‌دانند اما در آمار سکونتگاه‌های غیر رسمی استان هیچ نشانی از این سکونتگاه نیست.

"مسیح الله سلطانی" مدیرکل امور اجتماعی و فرهنگی استانداری زنجان می‌گوید: روستای گاوازنگ زنجان به عنوان سکونتگاه غیر رسمی تعریف نشده است و تنها اهالی روستای امند در آنجا سکونت دارند.

وی با بیان اینکه این مجموعه دارای طرح گردشگری است، ادامه می‌دهد: برنامه‌های مختلفی تا کنون برای این مجموعه پیش‌بینی شده است و باید مردم این روستا منتقل شوند.

این مسئول می‌گوید: مجموعه گاوازنگ به عنوان پکیج  تفریحی، نمایشگاهی و گردشگری در برنامه‌‎ها دیده شده است و جز این تغییر کاربری داده نمی‌شود.

مدیرکل امور اجتماعی و فرهنگی استانداری زنجان با بیان اینکه استان زنجان دارای 9 سکونتگاه غیر رسمی است،اضافه می‎کند: در حال حاضر 7 سکونتگاه غیر رسمی در شهرستان زنجان، یک سکونتگاه در خدابنده و یک سکونتگاه در شهرستان ابهر شناسایی شده است.

مجتمع گردشگری گاوازنگ در شمالی‌ترین نقطه شهر زنجان قرار گرفته و با وجود اینکه تنها سه کیلومتر با مرکز شهر زنجان فاصله دارد، سکونتگاه غیر رسمی در آن شکل گرفته است.

اگر چه از سال ۷۳ این منطقه به عنوان یک مجموعه گردشگری و تفریحی تعریف شده است و از سال ۷۶ به صورت قطعی به تصویب رسیده است در حال حاضر سازمان همیاری شهرداری‌ها استان مالک آن است،نداشتن سیستم لوله‌کشی آب شرب سالم،سیستم گاز رسانی شهری،نبود خانه بهداشت روستایی،نبود اتوبوس و تاکسی مشکلات مردم این منطقه را تشدید کرده است.

با حضور "حقیقی" استاندار جدید زنجان و با پیگیری‌های انجام شده در نهایت جلسه‌ای با حضور رئیس سازمان امور اراضی کشور برگزار و مقرر شد مشکلات این پروژه با حضور یکی از معاونت‌های ستاد امور اراضی کارشناسی شده و واگذاری گاوازنگ به شهرداری زنجان در شورای عالی شهرسازی مطرح و مصوبه لازم را اخذ کند.

اما باید دید با تغییر مسیر اجرای پروژه‌های گاوازنگ و با وجود تعریف پروژه‌ها،سرانجام مردم روستا چه می‌شود.

اهالی این منطقه خواستار تعیین تکلیف فوری وضعیتشان هستند که با وجود گذشت 30 سال هیچ مسئولی نتوانسته اندکی از مشکلات آنها بکاهد.//ن

انتهای پیام/

ارسال نظر
8 + 6 =

نظرات حاوی توهین و هرگونه نسبت ناروا به اشخاص حقیقی و حقوقی منتشر نمی‌شود. نظراتی که غیر از زبان فارسی یا غیر مرتبط با خبر باشد منتشر نمی‌شود.

نظرات